All that glitters is plastic

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Don't let the glow fool you. It might be just plastic.

Unless you consider plastic for gold...

Ο εγωισμός της Ζωής

                           "Περάστε έξω παρακαλώ". Άνοιξε με κόπο τα ασήκωτα βλέφαρά της και αντίκρυσε την κυρία με την μπλε ποδιά. Τινάχτηκε πάνω σαν να ήταν ξύπνια από πάντα, έριξε μια γρήγορη αλλά εξονυχιστική ματιά δίπλα της, εντάξει κοιμάται ακόμα, προσπέρασε άλλα επτά κρεβάτια και βρέθηκε έξω από το θάλαμο. Να σταθεί λίγο εδώ στο διάδρομο, να ακουμπήσει, να δει ένα όνειρο στα όρθια, όσο προλαβαίνει....

                            " Όλοι οι συνοδοί να περάσουν στον προθάλαμο παρακαλώ, θα περάσει ο γιατρός". Και πάνω που είχε πετάξει μέσα σε ένα μαύρο δωμάτιο με πολλά λαμπερά φωτάκια, που όσο  πλησίαζε τώρα ένα, μεγάλωνε και γινόταν γαλαξίας, βρέθηκε πάλι στον παγωμένο, άσπρο, χωρίς τέλος διάδρομο, με άυλες νοσοκόμες να πηγαινοέρχονται σπρώχνοντας καροτσάκια γεμάτα φάρμακα, ορούς, καθετήρες, ουροσυλλέκτες, πλαστικά γάντια...

                            Το σώμα της παίρνει το δρόμο να φύγει. Η υπόλοιπη είναι εδώ. Μέσα στο θάλαμο, εκεί στο γωνιακό κρεβάτι, κάθεται σε μία ακρίτσα και βλέπει. Τη ζωή να φεύγει, την ανάσα να λιγοστεύει, τον παλμό να αργοχτυπά.

                            Κατεβαίνει παρασέρνοντας σε κάθε βήμα της και ένα σκαλοπάτι, όλα γυρίζουν, η νύστα, η λύπη, η αγωνία, όλα γίνονται σβούρα που με μεθοδικότητα και δύναμη τη στρέφουν γύρω από τον εαυτό της. Το εγώ της γνέφει καταφατικά. Ήρθε η ώρα μου. Ένα τσιγάρο. Αυτό μόνο, τώρα και πάντα. Για μετά δεν ξέρω τίποτα.

 

 

 

 

Plastic vs nature

                          Ο αγώνας άνισος, τα όρια αντοχής πεπερασμένα και ανεξέλεγκτα, το αποτέλεσμα προβλεπόμενο, η αδιαφορία εξασφαλισμένη, η απαισιοδοξία εδραιωμένη, οι συνειδήσεις αποχαυνωμένες...

                          Όμως ακόμα κι όταν η παραίτηση και η αποδοχή του απευκταίου έχει χτυπήσει κόκκινο, ακόμα και τότε, εκεί, μακριά στο τυφλό βάθος, υπάρχει ένα μικρό, απειροελάχιστο, αχνό φωτάκι, ικανό να αγγίξει την πιο ευαίσθητη καρδιακή μας ίνα και να κάνει τον παλμό μας να δονήσει τον παραδομένο εγκέφαλό μας λίγο πιο δυνατά. Είναι το φως που το λένε ελπίδα.
 

Caps' invasion

 

 

 

 

                       Είναι πολλά. Είναι μυριάδες. Είναι πλαστικά μπλε, κίτρινα, πορτοκαλί, μωβ και εισβάλουν απειλητικά στην καθημερινότητά μας. Κατακλύζουν τα σπίτια μας, τα δάση μας, τις θάλασσές μας, τα σκουπίδια μας, τις ζωές μας... Στο πέρασμά τους προκαλούν πανικό και τρόμο, σκορπίζουν την απόγνωση.... 

 

Μία λύση υπάρχει: να τα κάνουμε για πάντα φίλους μας, να τα φιλοξενήσουμε μόνιμα στα σπίτια μας, στα γραφεία μας, στα μαγαζιά μας, στις αίθουσες τέχνης, στο δρόμο, στα ρούχα μας. Γιατί αν αγκαλιάσεις το φόβο σου θα γίνει δικός σου. Αν τον αγαπήσεις θα γίνει η αρχή της νέας ζωής σου.

Eastway

Ευρωπαίοι ή Ανατολίτες, μια ζωή στην αναζήτηση.

Λεπτόρρευστος αρωματικός εσπρέσσο ή μερακλίδιος ελληνικός με πλούσιο καϊμάκι? Φουα γκρα και μπουγιαμπέσα ή κοκορέτσι και κακαβιά? Μούρη και κοινωνικό φαίνεσθαι με Louis Vuitton ή Helen's Real Leather Made in Greece και δεν με πήραν στη δουλειά? Εκλεπτυσμένο Gauloise ή βαρύ και ασήκωτο Κιρέτσιλερ?Ευγένεια, σεβασμός και χαμόγελα ή βρισίδι, ξύλο και άγιος ο Θεός? Διακοπές στην εξωτική Ταϊλάνδη ή στην μπανάλ πλην ιστορική Αρέθουσα Λαγκαδά? Ευρωπαϊκή Ένωση και ΔουΝουΤου ή ανεξαρτησία, τα μυαλά στα κάγκελα και το βλέμμα στραμμένο δεξιά (στο χάρτη)?

Προς τα που οδεύουμε αδέλφια?

Ελαστικό τζιν, αυτός ο Γόης

                    Είχε κάτι το ασυνήθιστο στην όψη του και στην φτιαξιά του. Μια ανεξαρτησία που γεννούσε την επιθυμία της κατάκτησης σε κάθε τυχαία συνάντηση. Είχε δημιουργηθεί για να υπάρχει αυτόβουλα, χωρίς όρους και  συμβιβασμούς. Να κυκλοφορεί και να επιβάλλει το είναι του, χωρίς να παραβιάζει καμία ελευθερία, χωρίς να σκοπεύει σε καμία ανατροπή, δίχως να νοιάζεται για την αποδοχή των γύρω. Αυτή ήταν και η ανυπέρβλητη γοητεία του.

                      Η συνύπαρξη μαζί του δυνατή υπό ένα όρο- άγραφο και αυτονόητο κανόνα σε όποιον την επιχειρούσε: ο σεβασμός στη μοναδικότητά του. Καμία κίνηση αλλαγής, έστω και υποψία κριτικής μπορούσε να συγχρωτισθεί με την αναπάντεχη και πολλές φορές παράδοξη φύση του, ήταν αυτό που έβλεπες και ήταν απολύτως απαραίτητο να το δεχθείς ως έχει.

                                                                   Κι αν σ' αρέσει.

Η σοφία των αντιθέσεων

 

Αντίθεση:δεν υπάρχει στιγμή, μέρα, ζωή χωρίς αυτή.

Ομορφιά και ασχήμια, καλό και κακό,  βούληση και αβουλία, χαρά και λύπη, αγάπη και μίσος, καλοκαίρι και χειμώνας, κουκουνάρι και κοχύλι, ζωή και θάνατος, περιπλέκονται γλυκά και παράταιρα, συνενώνονται και γίνονται ένα.

Η μεγάλη τέχνη της ζωής, το άνοιγμα της καρδιάς στη σύνθεση του διαφορετικού, η προσμονή του συμπληρωματικού μισού, η σοφία της αποδοχής των αντιθέσεων.

Τσιγγάνικη ζωή

Προσθήκη λεζάντας

Οι τσιγγάνοι είναι ανέμελοι και χαρούμενοι.
Δεν ζουν σε σπίτια αλλά σε σκηνές.
Χορεύουν και τραγουδάνε όλη μέρα.
Κάθε βράδυ έχουν γλέντι.
Γυρνάνε στους δρόμους συνέχεια.
Είναι περιφρονημένοι.
Μαγειρεύουν σε γκαζάκι.
Δεν πάνε σχολείο.
Περπατάνε ξυπόλυτοι.
Δεν πληρώνουν φόρους.
Είναι φτωχοί.
Τα έχουν βρει με τη βρωμιά τους.
Και οι τσιγγάνες φοράνε πολύχρωμες, φαρδιές, βαμβακερές φούστες, γεμάτες αέρα και όνειρα .
Πως να μην είναι χαρούμενες?

http://www.youtube.com/watch?v=yDUTAlSRFBQ

Σιγαρέττα Αγρινίου

       Τα καλοκαίρια της παιδικής μου ηλικίας είναι γεμάτα μνήμες από το χωριό που μεγάλωσε ο πατέρας μου. Ένα μικρό χωριό κοντά στο Αγρίνιο και τη λίμνη Τριχωνίδα με πολλή ζέστη, υγρασία και  κουνούπια.

      Τα μεσημέρια οι ρυθμοί ήταν βασανιστικά αργοί, με μόνη παρέα τα τζιτζίκια, τις κατσίκες της γιαγιάς μου και κάτι νυσταγμένους σκύλους. Εκτός και αν ακολουθούσες το δρόμο που έβγαζε  στα γειτονικά σπίτια: όλοι στρωμένοι κατάχαμα, ανάμεσα σε πανιά, ποδιές και τεράστια καλάθια, αρμάθιαζαν τα φύλλα καπνού που είχαν μαζέψει το ξημέρωμα. 

      Επίσκεψη σε κάποιο γείτονα σήμαινε στρώσιμο στις πλάκες της αυλής και συμμετοχή στο μεγάλο αυτό πανηγύρι. Ακόμα θυμάμαι τα σκληρά φύλλα του καπνού βρεγμένα από την πρωινή δροσιά, με την χαρακτηριστική "πικρή" μυρωδιά τους, να κολλούν στα χέρια καθώς προσπαθούσα να γεμίσω μία σιδερένια βελόνα.

         Οι αυλές ήταν γεμάτες μεγάλες αρμαθιές καπνού που τις οδηγούσαν με καροτσάκι σε αυτοσχέδια θερμοκήπια και τις άφηναν να ξεραθούν όλο το καλοκαίρι.

        Ακόμα θυμάμαι το θείο μου τον Ανδρέα να παίρνει στις άκρες των δαχτύλων του λίγο αποξηραμένο καπνό (δικής του παραγωγής), να στρίβει σε χαρτάκι χοντρό ένα θεριακλίδικο τσιγάρο και να το καπνίζει με την ευτυχία ζωγραφισμένη στο πρόσωπό του.

         Η σημερινή καπνοθήκη φτιάχτηκε στη μνήμη αυτών των ανθρώπων. Αφανείς εργάτες του μόχθου και του μεροκάματου, που παρά τη σκληρή δουλειά και την ταλαιπωρία ζούσαν τη ζωή τους με χαρά, απλότητα, πειράγματα και αστεία.

Και ναι, τα σιγαρέττα Αγρινίου ήταν τα καλύτερα!

        

Show your true colors

Αφιερωμένα σε όλες τις αδελφές μαυρισμένες ψυχές.

http://www.youtube.com/watch?v=U7xjYeWOhbU