ntintimania

Παρασκευή 13 Ιουνίου 2014

Η μηχανούλα μου

Πριν από κανα δυο χρόνια μου χάρισαν μια ραπτομηχανή. Παρατημένη στα αζήτητα ενός υπογείου για πάνω από 10 χρόνια, έφτασε στα χέρια μου με τη συνηθισμένη επωδό: " Πάρτην εσύ, κάτι θα την κάνεις".

Μάρκα Hillmann, με μέτριες δυνατότητες, βαρύ κι ασήκωτο σκαρί. Ψύχρα μεταξύ μας, παγωμάρα, με έβλεπε με μισό μάτι και της αντιγύριζα το υποτιμητικό βλέμμα με τη μεγαλύτερη απαξίωση που μπορούσα να διαθέσω. Αφού την περιεργάστηκα καχύποπτα και εξονυχιστικά, αποφάνθηκα ότι "αυτό που χρειάζεται αρχικά είναι ένα καλό σέρβις και βλέπουμε".

Ήρθε ο κυρ Βαγγέλης στο σπίτι, με το βαλιτσάκι του σαν το γιατρό, μάστορας περιοπής και παλαιάς κοπής, την άνοιξε, την καθάρισε, τη λάδωσε, κάτι της είπε, κάτι του είπε, τα βρήκανε φαίνεται, μου έκανε και μια μεγάλη ζωγραφιά σε ένα ριγωτό φύλλο χαρτί. Πως θα περνάω την κλωστή, ποιο εξάρτημα είναι για κουμπότρυπα, ποιο γαζί είναι για μακό, μου είπε να τη χαίρομαι και καλορίζικη και αποχώρησε μεγαλοπρεπώς με το βαλιτσάκι του παραμάσχαλα.

Από εκείνη την αποφράδα μέρα ξεκίνησε ένας αγώνας αναμέτρησης. Ή αυτή ή εγώ, δεν υπήρχε χώρος και για τις δυο μας. Εγώ περνούσα την κλωστή, αυτή την έκοβε, εγώ τύλιγα τη μασουρίστρα, αυτή την έφτυνε, εγώ τέντωνα το πανί αυτή το ζάρωνε. Την πήρα με το καλό, τίποτα. Της έβαζα τις φωνές, μέχρι την πιτσαρία ακουγόμουν, στο δεύτερο μένουμε, τίποτα.

Με τον καιρό κουτσά στραβά συνέχιζα να κάνω τις ραφές μου, πότε στραβές πότε ίσιες, μουρμουρίζοντας πάντα " που θα πάει, θα πάρω άλλη και θα σε στείλω από κει που'ρθες".

Ώσπου ένα πρωί, κάθομαι να ράψω και ακούω ένα μουγκρητό. Ξαναπατάω και η ρόδα στον αέρα να μαρσάρει ανελέητα. " Ήρθε η ώρα" είπα μέσα μου γεμάτη ελπίδα και πόνο τσέπης. Ξεκίνησα να κάνω έρευνα αγοράς. Τι μάρκα να πάρω? Μέγεθος? να κάνει 15 ή 235 γαζιά? Να κάνει κέντημα ή όχι? Με το κεφάλι γεμάτο απ' αυτά τα συγκλονιστικά ερωτήματα, επισκέφτηκα το πρώτο μαγαζί. Αντικρύζοντας την υποψήφια "αγάπη" ήρθα στα συγκαλά μου. Τόσο πλαστικό, ούτε στην πλαστικοφλέξ. Μέχρι και η μασουρίστρα πλαστική, ανοίγω μέσα, πλαστικά όλα και ελαφριά σαν φτερό, πώς θα γαζώσω τσόχα, τζιν, καραβόπανο? θα πάρει δρόμο και θα φύγει η μηχανή και μετά ποιος την βρίσκει.

Γυρνώντας στο σπίτι, κοίταξα για πρώτη φορά με συμπόνια τη μηχανή μου. Ήταν η πρώτη φορά που την ένιωθα δική μου. "Κοίτα εδώ στιβαρότητα, μέταλλο, μοτέρ, μα που θα βρω τέτοια μηχανή?" Αυτό ήταν, η απόφαση ελήφθη, θα τη δώσω για φτιάξιμο. Και ξέρετε τι έλειπε? μια βίδα.

Γιατί τα λέω όλα αυτά? μα για να πω ότι αυτό που χρειαζόμαστε ήδη το έχουμε, αλλά δεν το ξέρουμε. Και μάλιστα μας έχει χαριστεί.

Χρειάζεται μόνο "μια βίδα" να φύγει από τη θέση της για να το εκτιμήσουμε.

Η μηχανούλα μου

Τα ράβει όλα

Να παίρνει σειρά κι αυτή η αρχαία

Τετάρτη 11 Ιουνίου 2014

Κόκκινη ρίγα

Μια μέρα έπεσε στα χέρια μου μια ριγέ φούστα,

απ' αυτές τις παλιές, φαρδιές με το λάστιχο στη μέση.

Με 65% cotton, 35% polyester prodotto importato,

ε δεν την πετάς, κάτι ξέρουν οι Ιταλοί,

μια όαση στο σημερινό 5% βαμβάκι, 95% συνθετικό.

Το ριγέ ήταν περσινή τάση, αλλά δεν μας νοιάζει καθόλου.

Άλλωστε, ως γνωστό, η ρίγα στην κατάλληλη φορά της,

προσθέτει σε ύψος και κόβει σε πλάτος. Έτσι θα την αφήσουμε?

Συνδυασμένη με ένα cropped t- shirt ακολουθεί το αθλητικό trend του φετινού καλοκαιριού.

Η ρίγα τοποθετήθηκε κάθετα για να εκμεταλλευτούμε τα αδυνατιστικά οφέλη της. Το απαιτούμενο φάρδος μας το έδωσε ένα παλιό t-shirt, με δύο τριγωνικές φάσεις στις δύο πλαϊνές ραφές

Οι πλαϊνές προσθήκες.

Παρασκευή 23 Μαΐου 2014

DIY cropped top

Και ενώ όλη η αγορά έχει γεμίσει από κομμένα μπλουζάκια,

τα λεγόμενα cropped tops,

μήπως να το ξανασκεφτείτε

και να μην πετάξετε εκείνο το αρχαίο, τεράστιο t- shirt,

που τόσα χρόνια καταχωνιάζετε και ποτέ δεν φοράτε?

ήρθε η ώρα να το μετατρέψετε σε ένα θηλυκό, μοδάτο ρούχο,

χωρίς να ξοδέψετε δεκάρα τσακιστή

και μόνο με ένα καλό κοφτερό ψαλίδι.

Δείτε εδώ πως:

Βρείτε το πιο άχρηστο, φαρδύ, άχαρο και παλιό μπλουζάκι και ένα καλό κοφτερό ψαλίδι.

Μετρήστε 2 εκ. από την αρχή του λάστιχου στο λαιμό.

Και 2εκ. από την άλλη πλευρά. Πάντα από την μπροστινή πλευρά της μπλούζας.

Κόβουμε στο όριο ραφής, μέχρι τα 2 εκ. Ξεκινάμε από το μπροστινό τμήμα.

Κόβουμε κατευθύνοντας το ψαλίδι μας προς την άκρη του λάστιχου, με μια μικρή κλίση. Αν μεγαλώσουμε την κλίση θα γίνει πιο φαρδύς ο λαιμός. Προσοχή λοιπόν γιατί το μακό κομμένο έχει την τάση να ξεχειλώνει!

Αυτό πρέπει να είναι το αποτέλεσμα για το μπροστινό τμήμα.

Ξεκινάμε να κόβουμε από τα 2 εκ. για το πίσω μέρος, αλλά με πιο μικρή κλίση του ψαλιδιού.

Ολοκληρώνοντας το λαιμό έχουμε αυτό το αποτέλεσμα.

Τεντώνουμε καλά το μακό για να αποκτήσει τη φυσική του κλίση.

Κόβουμε το μανίκι σε αυτό το ύψος. Αυτό βέβαια θα εξαρτηθεί και από το μήκος του μανικιού. Μπορείτε να αρχίσετε έτσι και αν δεν σας ικανοποιεί να το πάρετε λίγο ακόμα.

Χρησιμοποιώντας το κομμάτι που κόψαμε ως μέτρο, κόβουμε και το άλλο μανίκι (για να γίνουν ίδια).

Μετράμε με τη μεζούρα και σημειώνουμε με καρφίτσες το ύψος που θέλουμε να κοπεί από κάτω. Υπολογίστε ότι θα κοντύνει κι άλλο μετά το κόψιμο γιατί το μακό ρολάρει.

Σάββατο 17 Μαΐου 2014

Το τελευταίο παλτό του κόσμου

"Γεμίσαμε χειροποίητα". " Έλα μωρέ, όλοι φτιάχνουν". "Τα χειροποίητα είναι πανάκριβα".

Φράσεις που κινούνται πολύ από στόμα σε στόμα τα τελευταία χρόνια, πολλές φορές χωρίς λίγη παραπάνω σκέψη και ανάλυση. Η αλήθεια είναι ότι το χειροποίητο τείνει να γίνει πια τόσο συνηθισμένο, που πολλές φορές περνάει και φεύγει απαρατήρητο, ανεκτίμητο.

Αν όμως κάποιος σταθεί λίγο παραπάνω στο φαινόμενο αυτό, θα βρεθεί μπροστά σε μια ιδιαίτερα ευχάριστη έκπληξη: όλη αυτή η χειροποίητη βόμβα προσφοράς έχει συμβάλλει στο ξεκίνημα της διαμόρφωσης μιας διαφορετικής συνείδησης για το καταναλωτικό κοινό. Παρατηρείται μια ευχάριστη "απαίτηση" για αύξηση των "προσωποποιημένων προϊόντων", σε ό,τι αφορά τόσο τον αποδέκτη τους όσο και τον κατασκευαστή τους.

Μήπως βρισκόμαστε στην αρχή της εποχής της ελάττωσης του απρόσωπου βιομηχανοποιημένου προϊόντος, που έχει ως μόνο στόχο να καλύψει μια πρόσκαιρη ανάγκη, χωρίς να τηρεί ιδιαίτερες ποιοτικές προδιαγραφές, προσαρμοσμένες στον κάθε άνθρωπο?

Η αλλαγή των οικονομικών δεδομένων της εποχής, μας "ανάγκασε" ή απλά μας άνοιξε ορίζοντες προς μια νέα κατεύθυνση: σε αυτή της ολιγάρκειας, της επανάχρησης, της παρατήρησης, της αξιοποίησης "κρυμμένων θησαυρών".

Το χειροποίητο είναι εδώ ξανά, μετά από πολλές δεκαετίες, για να καλύψει αυτές τις προσδοκίες και να εναρμονιστεί πλήρως με τα νέα δεδομένα ζωής μας.

Ναι είναι πιο ακριβό από το συμβατικό βιομηχανοποιημένο, αλλά το αξίζει. Το χρωστάει στις αναρίθμητες ώρες δουλειάς ενός προσώπου, στο ψυχικό απόθεμα που περικλείει, στα υψηλής αξίας υλικά του, στην καλλιτεχνική δημιουργία που εκφράζει.

Το μήνυμα είναι ένα για όλες τις πτυχές της ζωής μας: Ένα και καλό.

Καλοκαίρι πλησιάζει και το παλτό αυτό είναι κάπως εκτός κλίματος. Ολοκληρώνοντάς το κλείνει ο μεταποιητικός κύκλος του χειμώνα που πέρασε. Άλλωστε σε λίγους μήνες εδώ θα είναι πάλι...

Οι τσέπες αφαιρέθηκαν τελείως για να εξαφανιστούν τα περιττά εμπόδια και να μακρύνει η σιλουέτα. Στη θέση τους μπήκαν πλεκτές προσθήκες, διακοσμημένες με χειροποίητα γαζιά. Τα κουμπιά άλλαξαν ώστε να δώσουν στο ρούχο χρώμα και νέο ύφος. Αφαιρέθηκαν οι βάτες και στένεψαν τα μανίκια.

Ο παλιός γιακάς αφαιρέθηκε και προστέθηκε νέος πλεγμένος με βελονάκι. Το τελείωμα του γιακά στην ένωσή του με το παλτό, κεντήθηκε στο χέρι.

Στο τελείωμα προστέθηκε τρέσα για να δοθεί μήκος και να συμπληρώσει το ύφος του ρούχου.

Και φυσικά άλλαξε η φόδρα για να μπορεί να φορεθεί άνετα και ανοιχτό.

Το παλτό πριν την μεταποίηση. Κουβαλούσε χρόνια και μνήμες, που όμως είχαν αφήσει έκδηλα τα σημάδια τους, τόσο μέσω της φθοράς των υλικών του, όσο και στο παρωχημένο, κάπως, ύφος του. Απαιτούσε διορθώσεις για να ξαναγίνει καινούργιο.